· Monika Ślusarczyk · Bilanse zdrowia  · 4 min read

Chłoniak — objawy alarmowe i kiedy zgłosić się do hematologa

Powiększone węzły chłonne, nocne poty i niewyjaśniona utrata wagi mogą być pierwszymi sygnałami chłoniaka. Dowiedz się, które objawy wymagają pilnej wizyty u lekarza POZ.

Powiększone węzły chłonne, nocne poty i niewyjaśniona utrata wagi mogą być pierwszymi sygnałami chłoniaka. Dowiedz się, które objawy wymagają pilnej wizyty u lekarza POZ.

Do Kliniki Nowotworów Układu Chłonnego Narodowego Instytutu Onkologii zgłasza się rocznie ponad 600 nowych pacjentów — a to tylko jeden z polskich ośrodków specjalizujących się w leczeniu chłoniaków. Objawy tej grupy nowotworów łatwo pomylić z przeziębieniem, przewlekłym zmęczeniem czy powiększeniem węzłów po infekcji. Poniżej opisano sygnały, których nie warto bagatelizować, i wskazano, kiedy niezbędna jest wizyta u lekarza rodzinnego.

Czym są chłoniaki — krótkie wyjaśnienie

Chłoniaki to nowotwory układu limfatycznego, który odpowiada za odporność organizmu. Układ ten tworzą węzły chłonne, śledziona, migdałki i grasica — rozmieszczone w całym ciele. Gdy w obrębie tych struktur dochodzi do niekontrolowanego podziału komórek limfoidalnych, może rozwinąć się chłoniak.

Wyróżnia się dwie główne grupy: chłoniak Hodgkina (dawniej ziarnica złośliwa) i chłoniaki nieziarnicze (ang. non-Hodgkin lymphoma, NHL), które obejmują kilkadziesiąt różnych podtypów wywodzących się z komórek B lub T. Chłoniak Hodgkina stanowi ok. 0,5% wszystkich nowotworów złośliwych; w Polsce rozpoznaje się go u ok. 800–1000 osób rocznie, nieco częściej u mężczyzn.

Kto jest w grupie zwiększonego ryzyka?

Chłoniak Hodgkina najczęściej dotyczy osób w wieku 20–40 lat oraz po 50. roku życia. Jego przyczyny w większości przypadków nie są znane — pod uwagę bierze się zakażenia wirusowe (wirus Epsteina i Barr, HIV, cytomegalia) i stany obniżonej odporności.

W przypadku chłoniaków nieziarniczych czynniki ryzyka obejmują m.in.: zakażenie HIV lub wirusem zapalenia wątroby typu C, choroby autoimmunologiczne (choroba Hashimoto, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), długotrwałe leczenie immunosupresyjne oraz narażenie zawodowe na herbicydy, pestycydy lub benzen.

Powiększone węzły chłonne — kiedy niepokoić się?

Węzły chłonne powiększają się przy każdej infekcji i zwykle wracają do normy po kilku tygodniach. Na chłoniaka mogą wskazywać węzły, które:

  • utrzymują się powiększone powyżej 4–6 tygodni bez wyraźnej przyczyny zakaźnej,
  • powiększają się stopniowo i nie są bolesne (niebolesność to cecha charakterystyczna),
  • są twarde, gumowate w dotyku lub zrośnięte z otoczeniem,
  • zlokalizowane są na szyi, pod pachami lub wewnątrz klatki piersiowej,
  • towarzyszą im objawy ogólne opisane w następnej sekcji.

Powiększenie węzłów wewnątrz klatki piersiowej może powodować duszność lub suchy kaszel — przy braku infekcji oddechowej to sygnał wymagający natychmiastowej konsultacji lekarskiej.

Objawy B — gorączka, nocne poty, utrata masy ciała

W hematologii wyróżnia się tzw. objawy B (B-symptoms), których współwystępowanie z powiększonymi węzłami chłonnymi jest szczególnie niepokojące. Należą do nich:

  • gorączka — nawracająca, powyżej 38°C, bez potwierdzonej infekcji,
  • nocne poty — intensywne, wymagające zmiany piżamy lub pościeli,
  • niewyjaśniona utrata masy ciałaponad 10% masy ciała w ciągu 6 miesięcy.

Do objawów, które również powinny zwrócić uwagę, należą: wzmożone zmęczenie nieproporcjonalne do wysiłku, świąd skóry bez reakcji alergicznej oraz — charakterystyczny dla chłoniaka Hodgkina — ból okolicy węzłów po wypiciu alkoholu.

Kiedy do lekarza rodzinnego — i co dalej?

Pierwszym krokiem jest zawsze lekarz POZ — nie trzeba samodzielnie szukać hematologa. Wizyta jest pilnie wskazana, gdy:

  1. Powiększone węzły chłonne utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie mimo leczenia lub bez wyraźnej przyczyny.
  2. Pojawiają się trzy objawy B łącznie lub dwa z nasilonym zmęczeniem.
  3. Duszność lub kaszel bez infekcji, szczególnie przy jednoczesnym powiększeniu węzłów.
  4. Uczucie pełności lub dyskomfort w lewym podżebrzu (powiększona śledziona).

Lekarz rodzinny może zlecić morfologię krwi z rozmazem, OB, LDH i podstawowe badania obrazowe (USG szyi/pachwiny, RTG klatki piersiowej). Jeśli wyniki nasuwają podejrzenie choroby układu chłonnego, wystawia skierowanie do hematologa lub onkologa.

Jak rozpoznaje się chłoniaka?

Rozpoznanie chłoniaka wymaga biopsji — pobrania węzła chłonnego lub fragmentu tkanki do badania histopatologicznego. Nie istnieje pojedyncze badanie krwi, które samo w sobie potwierdza chłoniaka. Morfologia i markery nowotworowe mogą wskazywać na nieprawidłowości, ale ostateczna diagnoza zawsze opiera się na badaniu pobranego materiału tkankowego.

W dalszej diagnostyce stosuje się badania obrazowe: USG, tomografię komputerową, a niekiedy PET-CT — do oceny zasięgu choroby przed podjęciem decyzji o leczeniu.

Dlaczego wczesna diagnoza ma znaczenie?

Chłoniaki, w tym chłoniak Hodgkina, we wczesnym stadium są w dużym odsetku przypadków podatne na leczenie. Rokowanie zależy istotnie od stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania. Klinika Nowotworów Układu Chłonnego NIO, do której trafia ponad 600 pacjentów rocznie (w tym 34% z rzadkimi podtypami), rocznie wykonuje 70–80 procedur przeszczepienia komórek krwiotwórczych i od 2024 roku również terapię komórkową CAR-T.

Każdy niepokojący objaw — powiększone węzły, nocne poty, niewyjaśniona gorączka — powinien trafić na biurko lekarza rodzinnego, nie być odkładany.


Pamiętaj: Treści zawarte w tym artykule mają charakter edukacyjny i nie zastępują porady lekarskiej. W przypadku utrzymujących się powiększonych węzłów chłonnych, gorączki bez uchwytnej przyczyny, nocnych potów lub znacznej utraty masy ciała — skontaktuj się z lekarzem POZ.

Back to Blog

Related Posts

View All Posts »